SPOTKANIE Z SYBERIĄ

CZWARTEK, 11 LISTOPADA 2021 O 17:00 Wiersze z Sybiru | wieczór z poezją Anny Rudawcowej Stacja Artystyczna RYNEK Szczegółowe informacje Wydarzenie Stacja Artystyczna RYNEK i GTW Gliwice Stacja Artystyczna RYNEK Publiczne · Każdy na Facebooku lub poza nim Serdecznie zapraszamy na wieczór upamiętniający twórczość Anny Rudawcowej, poetki, pisarki, aktorki, nauczycielki, działaczki patriotycznej. Podczas wieczoru poezji Alicja Danel i Jadwiga Przybyło (Studio Aktorskie Teatru Wit-Wit) przy akompaniamencie pianistycznym w wykonaniu Małgorzaty Walnik zaprezentują wybrane wiersze pochodzące z tomiku “Wiersze z Sybiru”, które powstały w tragicznych warunkach zesłania. Reżyseria: Stanisław Witomski (Teatr WIt-Wit). Całość zakończy spotkanie z synem poetki, sybirakiem, Bogdanem Rudawcem, który w rozmowie opowie o wspomnieniach związanych z mamą, Anną Rudawcową. Wstęp wolny. *** 11 listopada, godz. 17:00 Stacja Artystyczna Rynek Rynek 4-5, Gliwice 1 piętro (nad Empikiem) Pokaż mniej

POLSKIE ŚWIĘTO

Już jest blisko, w każdej polskiej rodzinie trwają przygotowania do Narodowego Święta Polski. Flagi transparenty portrety. Radość w sercach i nadzieja na silną i zasobną Ojczyznę. Dziś niepodległa, zmuszona jednak bronić się zajadle przed wrogami i zdrajcami, lecz pełna wiary w Boga i swój własny Naród. Wzniosły charakter tego święta obrazuje wiersz Anny Rudawcowej napisany w 20 rocznicę Niepodległości Polski. Defilada wojskowa, inne czasy inne uzbrojenie inni żołnierze, ale duch patriotyzmu i duma z polskości unosił się w powietrzu.

JEDENASTY LISTOPADA

Dzień jedenasty listopada -

Nie szary, choć jesienny dzień -

Bo w sercach słońce!... Defilada,

Okrzyki, radość... Zginął cień!

Z rozwianych mroków patrzą oczy

Tych co twierdzili: "Chcieć to móc!"

Oto dwudziesta już rocznica

Chwili, gdy wolność dał nam Wódz.

Z ofiarnej krwi, wysiłku, znoju

Wykwitła Polska niby kwiat

I patrzy dziś na dzieło swoje,

Na plon dwudziestu wolnych lat.

Okręty, wojsko, samoloty

Huk maszyn, fabryk, wielkich miast -

A nad tym hymn przyszłości złotej,

Hymn co wzlatuje aż do gwiazd!...

I śpiewa pieśni serce mężne

I śpiewa kilof, dzwoni miecz,

Że Polska wolna i potężna,

Że Polska to jest wielka rzecz!

SKARBY JESIENI

Jest jesień już minęła pierwsza połowa października. Cieszmy sie jesienią która w rekąpensacie za minione lato daje nam nieraz przepiękne widoki no i swoje skarby.

Skarby Pani Jesieni - Nie cierpię jesieni! - mówi głośno Irenka. - Nie cierpię szarej jędzy! Mamusia, zajęta przyrządzaniem śniadania uśmiechnęła się pobłażliwie. - Szkoda! Bo Pani Jesień kocha dzieci i najdroższe swoje skarby przynosi im w prezencie. Irenka szeroko otworzyła oczy. - Skarby? Jakie, mamusiu? Gdzie? - Zjedz śniadanie i wejdź do naszego sadu, a może je znajdziesz - mówi mamusia. Zaciekawiona Irenka wypiła pospiesznie mleko i po chwili była już w sadzie. Ale co to? Naprzeciw idzie piękna pani. Suknię ma purpurową, a płaszcz złocisty. Na ślicznych kasztanowatych lokach lśni wieniec ze złotych liści i welon z cieniutkiej przędzy pajęczej. Dobre siwe oczy patrzą na Irenkę z uśmiechem. Dzień dobry, Iruś! - mówi melodyjnym głosem. - Jestem Jesień, brzydka, zła, szara jędza, bo za taką mnie, zdaje się miałaś... Irenka zarumieniła się po same uszy. Nie wie co odpowiedzieć. A Pani Jesień śmieje się srebrzyście i głaszcze delikatną rączką spuszczoną główkę dziewczynki. - No nie wstydź się, maleńka, i nie smuć! Patrz, ubrałam sad na twoje powitanie w swe najpiękniejsze skarby. Spojrzała Irenka i widzi, że drzewa aż uginają się pod ciężarem wielkich soczystych owoców. Tu rumienią się czerwone, jak krew, jabłka, tam złocą się wspaniałe, pachnące gruszki. Gdzieindziej znowu ciemno-granatowe, aksamitne śliwki mrugają z poza liści i aż się proszą do buzi! A pod drzewami i wśród gałęzi uwija się moc drobnych dziwacznych człowieczków ze srebrnymi skrzydełkami. - To moje Służki - Duszki - wyjaśnia Pani Jesień. - Pilnują owoców w czasie dojrzewania, a najdojrzalsze strącają delikatnie na ziemię. - No, nie bardzo delikatnie! - zawołała nagle Irenka. Bo właśnie w tej chwili jeden Duszek wycelował w nosek dziewczynki jabłkiem. Pani Jesień pogroziła psotnikowi. - Dobre stworzenia i pracowite, tylko lubią figle! A dziś mają szczególnie dużo pracy, bo to pora owocobrania. Weź sobie koszyk, Irenko, i pomóż im trochę. Jeśli masz ochotę. Ależ, naturalnie! - ucieszyła się dziewczynka. - Czyż może być coś przyjemniejszego?! I po chwili uwijała się pod drzewami, wraz z gromadką malutkich człowieczków. A Pani Jesień mówiła z uśmiechem: widzę żeś zadowolona z mego prezentu. Na długo ci starczą te skarby. Z części owoców mamusia usmaży konfitury. Resztę przechowa w sianie, byś miała przez całą zimę świeżutkie jabłka i gruszki. Widzisz, że nie jestem taka zła, jak myślałaś. Irenka na chwilę przerwała pracę i spojrzała zawstydzona, w piękne oczy Jesieni. Pani jest śliczna i bardzo dobra! Zawsze będę Panią kochała. A te skarby są wspaniałe i za nie mocno, mocno Pani dziękuję! class="separator" style="clear: both;">

piątek, 2 lutego 2018 WIERSZE POETKI ANNY RUDAWCOWEJ-WYDANIE WZNOWIONE PRZEZ NARODOWE CENTRUM KULTURY W tym roku, nakładem Narodowego Centrum Kultury, ukazało się nowe wydane „Wierszy z Sybiru” Anny Rudawcowej. Gliwicka poetka pozostawiła bogatą spuściznę literacką – jej utwory można wypożyczyć w filiach Miejskiej Biblioteki Publicznej w Gliwicach. W lutym minie 78 lat od rozpoczęcia sowieckich deportacji, w wyniku których wielu Polaków trafiło na Syberię. Wśród zesłanych do ZSRR była poetka Anna Rudawcowa, która po zakończeniu II wojny światowej zamieszkała w Gliwicach. Anna Rudawiec, z domu Okuszko-Boska, herbu Leliwa, została przesiedlona do Kraju Ałtajskiego w południowej Syberii 13 kwietnia 1940 roku, po aresztowaniu męża, podczas tak zwanej drugiej deportacji. W trakcie wojennej zawieruchy tułała się z dwójką dzieci po Związku Radzieckim aż do 1946 roku, kiedy wróciła do Polski i wraz z rodziną przyjechała do Gliwic. Nasze miasto były jej domem aż do śmierci w 1981 roku. Pośmiertnie została odznaczona Krzyżem Zesłańców Sybiru, w hołdzie dla jej męczeństwa oraz wierności ideałom wolności i niepodległości. Anna Rudawcowa pisała przez wszystkie lata zesłania, w wierszach dając wyraz tęsknoty za Polską, nigdy nie porzucając nadziei na powrót do Ojczyzny. – Wiersze mojej mamy były pisane na gorąco, na miejscu – mówi Bohdan Rudawiec, syn poetki, który wraz z nią trafił na wygnanie do ZSRR. W swoich utworach udokumentowała los polskich przesiedleńców, dla których codziennością była ciężka fizyczna praca i nostalgia. Poetka pisała także utwory religijne oraz wierszyki dla dzieci. Jej twórczość była prezentowana między innymi przez aktorkę Annę Polony podczas XCIV Krakowskiego Salonu Poezji w Gliwicach. Więcej informacji o Annie Rudawcowej można znaleźć na stronie www.poezjasybirska.republika.pl.

KILKA ZDAŃ O MNIE DLA PRZYPOMNIENIA TYM CO NIEDAWNO ZACZĘLI OBSERWOWAĆ MOJĄ STRONĘ Moje dzieciństwo, to dzieciństwo dziecka wojny i wojennej zawieruchy. Z dobrobytu i dostatku, niespodziewanie stałem się nędzarzem głodnym, gołym i bosym, dzieckiem syberyjskich stepów. Wygnanie na Sybir to koszmarny sen, który wprawdzie minął jak każdy sen, ale niechętnie się do niego wraca wspomnieniami. Los pozwolił mi wrócić do kraju. Nie zostałem tam, w tej zamarzniętej ziemi, dzięki silnej woli i ciężkiej pracy mojej matki. Skąd ta wątła i słaba kobieta, poetka z dwojgiem dzieci brała siły do ciężkiej fizycznej pracy o głodzie i chłodzie? Po powrocie do Polski długo szukałem swego miejsca na ziemi. Nauka, jedna, druga, trzecia szkoła, złe warunki materialne nie sprzyjały zdobywaniu wiedzy. W końcu rozsądek i potrzeba stabilizacji zwyciężyły. Zdobyłem zawód farmaceuty, a w konsekwencji pracę w aptece. Potem pracowałem jako chemik w Instytucie Chemii Nieorganicznej. Wypadek przy pracy, zatrucie parami rtęci szpital, dwa razy odrtęcianie zatrutego organizmu i w rezultacie renta na skutek choroby zawodowej. Autor: PlaceBo o 06:27 Brak komentarzy: Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w usłudze TwitterUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest poniedziałek, 12 lutego 2018 DZIECI, O MATCE-POETCE I I O SOBIE Autor: PlaceBo o 01:13 Brak komentarzy: Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w usłudze TwitterUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest niedziela, 11 lutego 2018 ROCZNICA PIERWSZEJ WYWÓZKI POLAKÓW NA SYBIR W 1940ROKU Msza św i błogosławieństwo w Kościele garnizonowym św. Barbary w Gliwicach za Sybiraków żyjących i nieżyjących i tych co już do Ziemi Ojczystej nigdy nie wrócą. Niedziela 11.02.2018 r Autor: PlaceBo o 23:39 Brak komentarzy: Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w usłudze TwitterUdostępnij w usłudze FacebookUdostępnij w serwisie Pinterest piątek, 2 lutego 2018 WIERSZE POETKI ANNY RUDAWCOWEJ-WYDANIE WZNOWIONE PRZEZ NARODOWE CENTRUM KULTURY W tym roku, nakładem Narodowego Centrum Kultury, ukazało się nowe wydane „Wierszy z Sybiru” Anny Rudawcowej. Gliwicka poetka pozostawiła bogatą spuściznę literacką – jej utwory można wypożyczyć w filiach Miejskiej Biblioteki Publicznej w Gliwicach. W lutym minie 78 lat od rozpoczęcia sowieckich deportacji, w wyniku których wielu Polaków trafiło na Syberię. Wśród zesłanych do ZSRR była poetka Anna Rudawcowa, która po zakończeniu II wojny światowej zamieszkała w Gliwicach. Anna Rudawiec, z domu Okuszko-Boska, herbu Leliwa, została przesiedlona do Kraju Ałtajskiego w południowej Syberii 13 kwietnia 1940 roku, po aresztowaniu męża, podczas tak zwanej drugiej deportacji. W trakcie wojennej zawieruchy tułała się z dwójką dzieci po Związku Radzieckim aż do 1946 roku, kiedy wróciła do Polski i wraz z rodziną przyjechała do Gliwic. Nasze miasto były jej domem aż do śmierci w 1981 roku. Pośmiertnie została odznaczona Krzyżem Zesłańców Sybiru, w hołdzie dla jej męczeństwa oraz wierności ideałom wolności i niepodległości. Anna Rudawcowa pisała przez wszystkie lata zesłania, w wierszach dając wyraz tęsknoty za Polską, nigdy nie porzucając nadziei na powrót do Ojczyzny. – Wiersze mojej mamy były pisane na gorąco, na miejscu – mówi Bohdan Rudawiec, syn poetki, który wraz z nią trafił na wygnanie do ZSRR. W swoich utworach udokumentowała los polskich przesiedleńców, dla których codziennością była ciężka fizyczna praca i nostalgia. Poetka pisała także utwory religijne oraz wierszyki dla dzieci. Jej twórczość była prezentowana między innymi przez aktorkę Annę Polony podczas XCIV Krakowskiego Salonu Poezji w Gliwicach. Więcej informacji o Annie Rudawcowej można znaleźć na stronie www.poezjasybirska.republika.pl. Przedruk artykułu z Informatora miasta Gliwice. Autor: PlaceBo o 08:33 Brak komentarzy: Wyślij pocztą e-mailWrzuć na blogaUdostępnij w usłudze TwitterUdostępnij w usłudze Facebook Udostępnij w serwisie Pinterest piątek, 8 grudnia 2017 DZIEŃ MATKI JEST ZAWSZE Nowe wykonanie wiersza "MATKA" poetki Anny Rudawcowej Muzyka Helena Abramowicz, opracowanie muz. i śpiew Ireneusz Lament realizacja wizualna Henryk Janicki. Matka Jedno jest serce, wiedz, jedno jedyne, Co dzieli twe łzy, twoje smutki, radości, Jedno jest serce, to serce matczyne, Pełne dobroci i pełne miłości. Wraz z tobą śmieje się, wraz z tobą płacze, Śpieszy z pomocą w najmniejszej potrzebie, Wszystko zrozumie i wszystko przebaczy, Walczy, pracuje i bije dla ciebie. Ciepłem ogrzeje cię swym jak ognisko, Kiedy łza w oczach zakręci się słona, Jedno jest pewne na świecie schronisko - Serce matczyne, matczyne ramiona. Jest tylko jedna istota, pamiętaj, Która ci krew swą odda do ostatka, Jedno jest tak wielkie, tak święte, Takie jedyne na świecie, to - MATKA.

ZNALEZIONE W SIECI

13 marca o 10:55 · Konkurs Recytatorski Polskiej Poezji Sybirackiej wtorek, 23 maja 2017 11:06 Ponad 70 uczniów szkół ponadgimnazjalnych i gimnazjów z powiatu krośnieńskiego i miasta Krosna wzięło udział w powiatowym konkursie Polskiej Poezji Sybirackiej. Przesłuchania odbyły się 23 marca w Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Konopnickiej w Jedliczu. Inicjatorką konkursu organizowanego już od siedmiu lat była śp. Romana Zoła, która sama przeszła przez „piekło” Sybiru. Organizatorzy z powodzeniem kontynuują Jej dzieło. Celem przedsięwzięcia jest także propagowanie wiedzy historycznej i kultywowanie pamięci o losach Sybiraków. Każdy z wykonawców przygotował do recytacji jeden wybrany utwór. Naszą szkołę reprezentowały laureatki etapu gminnego: Magdalena Mercik z wierszem Stanisławy Wiatr-Partyki pt. „Wróciłam przed laty”, Weronika Marszałek przedstawiająca wiersz tej samej autorki zatytułowany „To my, Sybiracy” i Natalia Szelc, recytująca utwór Anny Rudawcowej pt. „To wszystko nic, maleńka”. Dla młodzieży oczekującej na rozstrzygnięcie konkursu przygotowano wiele atrakcji. Uczniowie mogli skorzystać z sali relaksacyjnej oraz ze strzelnicy, która znajduje się w szkole, a także obejrzeć wystawę przygotowaną przez IPN w Rzeszowie poświęconą powstaniu Aparatu Bezpieczeństwa na Podkarpaciu. Po wysłuchaniu wszystkich recytacji przyznano nagrody i wyróżnienia. Natalia Szelc swoją interpretacją wiersza, będącego zapisem słów matki zesłanej wraz ze swą córeczką na Sybir, wyrecytowała II miejsce. Gratulujemy! Weronika Marszałek, Natalia Szelc (II miejsce) i Magdalena Mercik na II etapie Konkursu Poezji Sybirackiej w Jedliczu

SKOPIOWANE Z BLOGA CHOSZCZOWKA.BLOGSPOT.COM

Odzyskana poezja

Dzisiaj będzie o miłości i wdzięczności. Syna do matki. A dokładniej, będzie o panu Bohdanie, synu Anny Rudawcowej, której wiersze poznałam dzięki przedwojennym Płomykom, które kolekcjonuję i chętnie przeglądam. Zamieściłam na blogu fragmenty publikowanych w tychże Płomykach wierszy poetki i dzięki temu odezwał się do mnie jej syn, z prośbą o ich udostępnienie. Wysłałam wszystkie wiersze, jakie udało mi się znaleźć. I tak zaczęła się nasza znajomość. Anna Rudawcowa to postać niezwykle interesująca. Urodziła się w 1905 r. w Dorpacie (dzisiejszym: Tartu). Jej dziadkiem był powstaniec zesłany w 1863 r. na Sybir. Otrzymała solidną edukację: gimnazjum, matura zdana w Wilnie, kursy pedagogiczne. Krótko pracowała w zawodzie nauczycielki. W 1924 r. wyszła za mąż za Michała Rudawca, również nauczyciela. W 1931 r. zamieszkali w Grodnie, z którego to miasta, w 1940 r., po aresztowaniu męża, Anna Rudawcowa została z dwójką dzieci zesłana do Ałtajskiego Kraju. Jej wspomnienia z pobytu na zesłaniu spisała w książce: „Skrzywdzeni” jej córka, Halina Łupinowicz. Ta, dla której w dalekiej krainie jej matka pisała słowa kołysanki: „Śpij! Niech ominą cię bóle i burze/Śpij! Czarnooka mamina, Halinko!/ Śpij pókiś mała i wolna od troski/Jasnym promyczkiem przyświecaj mamusi…” Do Polski Anna Rudawcowa wróciła wraz z dziećmi w 1946 r. Zamieszkała z rodziną w Gliwicach. Zmarła w 1981 r. Przez całe życie, również na zsyłce, tworzyła: wiersze, inscenizacje, opowiadania, a nawet powieści. Przed wojną dużo publikowała w pismach dla dzieci, po wojnie jej utwory znalazły się na indeksie i nie były dopuszczane do druku. Powinnam i chciałabym opowiedzieć o Annie Rudawcowej bardziej solidnie, ale nie poradzę sobie z tym zadaniem. Trudno bowiem streścić w blogowym wpisie tak niesamowite, trudne, a zarazem bogate życie. Nie dam rady. Zainteresowani mogą poznać tę ciekawą kobietę i jej twórczość zaglądając na strony: http://www.iskryczasu.strefa.pl/anna.html; http://www.inscenizacje.strefa.pl/inscenizacje.html; http://www.poezjasybirska.republika.pl/; http://www.wierszykirudawcowej.strefa.pl/. Pan Bogdan Rudawiec postawił sobie za cel skompletowanie twórczości swej mamy. Twórczości rozproszonej, pogubionej, trudnej do odzyskania. W dużej mierze mu się to udało. Mam wspaniałe książki, wzruszające prezenty od pana Bohdana. Wydane jego staraniem wiersze sybirskie Anny Rudawcowej „Wiersze z Sybiru” („Śpij mój synu, tam zima zmarznięta/Błądzi w stepie pod naszym barakiem…/Wyrzucono cię z domu – pamiętaj-/tylko za to, że jesteś Polakiem”). Jest zbiór utworów dla dzieci „Oczy dziecka. Wiersze. Bajki. Kołysanki”, a w nim: „Krasnoludek dziś jest zły i chory/Spadł z konika polnego i stłukł nóżkę,/Wszystko to zobaczyły stare muchomory/I innym grzybom opowiedziały na uszko”. A także zbiór: „Inscenizacji dla dzieci i młodzieży”. Wszystko przygotowane i wydane staraniem syna poetki. Ogromny wysiłek i mam nadzieję wielka satysfakcja. Poczucie, że udało się ocalić twórczość matki dla kolejnych pokoleń, że nie zostanie ona zapomniana. Ukoronowaniem tych starań było wydanie wspomnień pana Bohdana i jego siostry Haliny: „Rzuceni w stepy Kazachstanu”. Jak napisał Bohdan Rudawiec: „(…) krzywdy jakich doznała poetka Anna Rudawcowa od wroga i po powrocie do kraju ze strony władz polskich w PRL-u, które blokowały jej talent twórczy stały się impulsem opublikowania tych wspomnień o całej rodzinie”. Tomiki, pięknie wydane, zajmują honorowe miejsce w mojej podręcznej biblioteczce. Chętnie je pożyczam, pokazuję, bo są tego warte. Przechowuję też mail od pana Bohdana, w którym napisał: „Książkę z wierszami sybirskimi wysłałem priorytetem, dostanie Pani ją w 74 rocznicę pierwszej wywózki Polaków z Kresów na Sybir”. Miłość i wdzięczność. Dobro i szacunek. „Mój synek jest jak kwiatek – jak kwiatek niezabudki/Bo oczka ma niebieskie, jak jej drobniutkie płatki!/Mój synek jest jeszcze mały, a więc trochę głupiutki./Choć nieraz bardzo mądrze uśmiecha się do matki”.

WARTO POSURFOWAĆ CZASEM W SIECI

Z WYSZUKIWARKI GOOGLE W miesięczniku Społeczno-Kulturalnym „ Nad Odrą” zamieszczony jest artykuł ks. Zdzisława Banasia, Kapelana Sybiraków pt.” Z krzyżem Chrystusa przez wieki”. Wyjątek z tego artykułu wart jest opublikowania go na Facebooku gdyż dotyczy on poetki Anny Rudawcowej, mającej właśnie tu ma wielu miłośników. Oto fragment tej publikacji. Nasza wielka poetka z Grodna Anna Rudawcowa niedoceniana za życia, choć bardziej zasługująca jak inni na nagrodę Nobla, sybiraczka, której liryka patriotyczna splata się często z poezją religijną, w wierszu „Golgota” widzi Polskę pod Golgotą Pana. Jej słowa korespondują nie tylko motywami pasyjnymi ewangelii , ale i manifestem romantycznego mesjanizmu narodowego III części „Dziadów”. O Polskiej Golgocie i zdradzie sojuszników pisze: „Gdy wreszcie zegar wszechświatowy wybił – Godzinę czarną jak żałobny motyw, Ona poniosła krzyż swój aż na Sybir - Na miejsce kaźni i na szczyt Golgoty. Spełniło się … czy świat się kiedyś dowie – Jak straszna była męka do ostatka? Pod krzyżem klęczą wierni jej synowie – I modli się strapiona polska matka. Golgoto Polski! Ty – święty symbolu jej męki – Czarny krwią zbryzgany krzyżu! Wyrastaj w snach dalekich miast i stolic, - Jak widmo groźne, jak sumienia wyrzut! I zmąć ich spokój, krzycz po całym świecie, - O strasznej męce, o bólu konania, O tym, że musi nadejść już dzień trzeci, - dzień największego cudu – zmartwychwstania !”

DOM DZIECKA IM.SYBIRAKÓW W SZYMANOWIE

Ponieważ historia tego DOMU jest związana ściśle z historią Sybiraków i z Sybirem, od czasu do czasu na moim blogu pojawiają się informacje o tej bardzo zasłużonej i aktywnie działającej  placówce.
Dom dla Dzieci w Szymanowie przyjął imię"Sybiraków jako pierwsza placówka w Polsce. Uroczystość nadania imienia odbła się 3 lipca 1993 r. w historyczną, 50-ą rocznicę założenia
Polskiego Domu Dziecka w Semipałatyńsku nad Irtyszem. W czerwcu 1946 roku 92 dzieci polskich
pod opieką kierowniczki Wincentyny Szawczukiewicz przybyło z Semipałatyńska do Szymanowa.
Było to dla wielu sierot sybirackich pierwsze spotkanie z Polską. Strach pomyśleć co stało by się z tymi wynędzniałymi sierotami, gdyby nie p. Wincentyna Szawczukiewicz.
Obecnie odbywają się uroczystości w związku z 70-ą rocznicę jego powstania powstania, na które mam zaszczyt być zaproszony.

                                                                Serdeczne dzięki!

FELIETON O POETCE ANNIE RUDAWCOWEJ WRAZ Z JEJ PATRIOTYCZNYM WIERSZEM

KULTURA PRZECIW KOMUNIE

Pod takim tytułem ukazał się felieton znanego publicysty i poety z Bytomia pana Marcina Hałasie w tygodniku „Warszawska Gazeta” z dnia 22.04. poświęcony osobie i twórczości poetki Anny Rudawcowej

R E F L E K S J A

. Spór o demokrację?

O jaką demokrację? Dla kogo? Czy przeciętny Polak ciężko pracujący, mało zarabiający, potrzebuje demokracji? To ustrój o którym się mówi, że jest, a faktycznie go nie ma, a jeśli jest to ja z tym ustrojem mam złe skojarzenia, a i historia tzw. państw demokratycznych uczy, że w przeszłości doprowadzała ona je do upadku. „Wszystko  wolno…”,  każdy sobie,  ogólny bałagan, korupcja, walka o władzę, ciemne interesy, układy, każde przestępstwo można usprawiedliwić, każdą niewinność oskarżyć. Przykładów i dowodów jest o wiele więcej, ale ja nie jestem ani filozofem ani historykiem, jestem monarchistą. Monarchia - prawicowa  dyktatura, w której władza postępuje zgodnie z moralnością, szanuje prawo, tradycje, obyczaje, i robi wszystko  aby gospodarstwo którym zarządza wzbogacać i umacniać. Monarcha nie okradnie sam siebie, nie będzie działał na swoją szkodę i swojego Państwa, będzie dbać o ład w nim i porządek. Nie podoba mi się demokracja, nie chcę zamętu, awantur i niepokoju.

Ktoś powie, że każdy ustrój ma  dobre i złe strony – ja wybieram ten, który ma mniej złych, a może wcale.  

NOC 13 KWIETNIA 1940 ROKU

13 kwiecień 1940 rok !

To już 76 rocznica naszej wywózki na Sybir. Wracają wspomnienia, czy to był zły sen, koszmar? Sam w to uwierzyć nie mogę, że organizm ludzki takie warunki może przetrzymać. Znieść głód, zimno, łachmany, wszy i choroby i praca ponad siły od świtu do nocy. Niewiarogodne jest to również dla tych co czytają te słowa. Skąd mają wiedzieć o tej tragedii tysięcy Polaków, i o tysiącach pomarłych  na skutek chorób i wycieńczenia Przez lata  nie uczono ich w szkołach, a nawet dziś gdy się obchodzi różne rocznice, o sybirskiej gehennie media w naszego Kraju milczą jak zaklęte. A nawet gdy pojawi się lakoniczna zmianka o masowych wywózkach to brzmi ona tak, jak mówi się dziś o tych co wyemigrowali do innych krajów do pracy, ot zwykła informacja jakich wiele. Żal i zniesmaczenie, gorycz tych co jeszcze żyją ich wspomnienia cierpień, które przeszli, tych śmierci, osieroceń, rozpaczy których byli świadkami często nie pozwalają im zasnąć w nocy.

                                               Ty Panie Boże o nich nie zapomnisz.

                                                             KRZEŻ SYBIRAKA                    

,

13 kwiecień

Noc 13 kwietnia...
Świat się zapadł i powstał nowy, straszny całkiem inny,
Gdy wyciągnięta w mroku chamska łapa
Zburzyła gniazdo nasze - dom rodzinny.
Stukanie do drzwi...
Natarczywe dłonie za klamkę szarpią chytre i sprężone.
Błysk świadomości: to już koniec, koniec.
Modlitwa cicha "Pod Twoją Obronę"...
Łomot buciorów ciężkich.
W okno świeci blaskiem latarki i odchodzi potem...
W łóżeczkach płaczą obudzone dzieci,
A serca biją, biją im jak młotem.
Te obłąkane strachem oczy dziecka,
Usteczka drżące, nieprzytomne, blade!
Za drzwiami krzyk!
"Atkroj! zdzieś właść sowiecka!"
I myśl:
Skończone... trudno!... nie ma rady!...
Już są w mieszkaniu - uśmiechnięci, grzeczni
I tylko w oczach czai się coś na dnie,
A serce bije, że jest niebezpieczne,
Cios wymierzony lada chwila spadnie.
Rewizja...
Na ścianie cień jak plama,
Szpiegowski wzrok co każdą rzecz przewierci,
Pamiątki drogie w chciwych łapach chama
I wreszcie wyrok..
Prawie wyrok śmierci!
Podróż w wagonach ciemnych... jak bydlęta!                     

Kraty okien... Jeszcze raz przed nami
Ta polska ziemia, ta najdroższa, święta,
Ta męczennica co nas żegna łzami.
A potem pól rosyjskich szary smutek,
Zgnębieni, głodni ludzie na peronie
I szare niebo chmurami zasnute,
Zamarłe oczy i bezsilne dłonie.
I wreszcie stepy...
Stepy i burzany,
Kirgizów twarze, wiatru dziki lament
I pierwszy rok wśród nędznych chat z samanu,
Długi - jak wieczność,
Czarny - jak atrament.

                  ANNA RUDAWCOWA

,

Sybir 1941 rok. W pierwszą rocznicę wywozu.Sybir 1941 rok. W pierwszą rocznicę wywozu.

NIE KAŻDY TAK POTRAFI

Wiersz Anny Rudawcowej pt. "Kołysanka mego syna" czyta Redaktorka Radia Katowice pani Danuta Skalska

Czy można tego nauczyć się?

Poezję można czytać na roże sposoby, jednak prawdziwe piękno tkwi w jej interpretacji. Tylko prawdziwie wrażliwa natura jest zdolna zrozumieć poetę i przekazać innym nie tylko treść wiersza, ale i pobudzić wyobraźnię dogłębnie wzruszając słuchacza. 

DOM DZIECKA IM. SYBIRAKOW W SZYMANOWIE

POEZJA,KTÓRA NIE ZNUDZI,BO JEST DOKUMENTEM I CZĄSTKĄ HISTORII POLSKIEGO NARODU

W czwartek 7 kwietnia zostałem zaproszony przez panią redaktor Danutę Skalską z Radia Katowice do Centrum Kresowian w Bytoniu z prezentacją poezji Anny Rudawcowej poetki-sybiraczki. Przybyłe  na spotkanie osoby to przeważnie lwowiacy szczególnie mocno związani pamięcią z miastem swojego pochodzenia i pielęgnujących kresowe tradycje, kulturę i wspomnienia. Obecna pani redaktor znana wszystkim kresowiakom z audycji radiowych „Lwowska Fala” z wielkim wzruszeniem czytała wiersze wygnańcze poetki, bardzo silnie akcentując tragizm sytuacji w której były one pisane. Natomiast ja jako syn przedstawiłem zebranym w niewielkim skrócie trzy okresy z życia Anny Rudawcowej tj. okresu przedwojennego, wygnańczego i powojennego, wykazując jednocześnie jaki wpływ miały one na jej twórczość.

Ta prezentacja wzbogaciła cykl prowadzonych przeze mnie prelekcji dotyczących zarówno wszystkich okresów życia poetki Anny Rudawcowej jak i jej twórczości.

Następne tego typu spotkanie odbędzie się w Gliwicach w Stacji Artystycznej w Rynku nr 4 w dniu 29 kwietnia o godz.17.30 na które już dziś zapraszam. Temat spotkania „POEZJA ANNY RUDAWCOWEJ POETKI SYBIRACZKI.

POD GIEWONTEM

Pojechalem do Zakopanego aby obudzić "Śpiącego Rycerza".
                                           

Efektu jeszcze nie znam.

OTWARCIE DTŚ W GLIWICACH 19.03-20.03.2016

Ostatnie chwile przed oficjalnym otwarciem t.zw. „średnicówki” czyli ostatniego odcinka Drogowej Trasy Średnicowej, tworzącą na Śląsku metropolię Gliwicko - Katowicką

WIERSZE ANNY RUDAWCOWEJ NA ZBLIŻAJĄCY SIĘ WIELKI TYDZIEŃ

                                             

GÓRA OLIWNA

Noc ma kształt krzyża

rozpiętego cierpieniem -

jakaś inna niż wszystkie

zła i dziwna...

ciężko się wspinać w pustce i mroku

po ścieżkach skalistych i ciernistych -

wysoko jest Góra Oliwna,

Wysoko!....

Na niebie się krwawi

nieodwracalnego kielicha,

pełnego po brzegi goryczy,

rubinowa pożoga...

Czy to zawsze tak trudno

i tak męcząco iść w górę

śladami zranionych stóp Boga?

Noc ma twarz zdrajcy

i w dal bezpowrotną

tchórzliwym milczeniem się ściele,          

złym snem na powieki się kładzie...

Jak straszna jest Twoja samotność

gdy śpią przyjaciele!

Wstańcie! Czuwajcie! Już czas...

Zanim kur zapieje

wieszcząc, że dokonała się zdrada,

zanim ziemia zadrży ze zgrozy

I pęknie zasłona w świątyni -

wstańcie! Tej nocy tragiczne dzieje

Trzeba przeżyć... poznać... zbadać

Usta nieme i oczy ślepe

nie potrafią mroków rozpraszać;

w mroku skona Bóg obok łotra

i nie znajdzie przyjaznej ręki,

która dłonie od krzyża oderwie...

Sprzeda Go pocałunek Judasza,

osamotni zaparcie się Piotra.

Głazem legnie u grobu

zimne serce człowiecze,

słow modlitwy zapomni...

Gniewny anioł przyleci

i odejdzie bezsilny ze złamanym mieczem

i nie skruszy pieczęci...

            Daleko dzień trzeci!...

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

Już płacą cuchnące srebrniki,

już brzęczy żołdaków zbroja...

Oto zbliża się ten co Cię zdradzi!

Ból serce na wylot przewierci...

Smutna jest dusza moja,

smuta aż do śmierci!....

POWAŻNIEJĄ NASTROJE - ZBLIŻA SIĘ TYDZIEN MĘKI PAŃSKIEJ

Chrystus i róże
Był u Chrystusa kiedyś dawno
Cudowny ogród pełen róż:
On czule pąki pielęgnował,
Najmniejszy z listków ścierał kurz.
A gdy się róże rozwinęły,
Pachniało tak w ogrodzie tym,
Że Chrystus zwołał wszystkie dzieci
By się cieszyły razem z Nim.
Lecz każde z nich zerwało kwiatek,
Wdeptało róże w proch i pył...
"A dla mnie co?" - zapytał Chrystus
I w głosie jego smutek był.
Uwiły dzieci ostre ciernie:
"Dla Ciebie wieniec mamy już!"
I krople krwi na Jego skroniach
Zakwitły w cierniach zamiast róż.